Asolagados, cartel final!

FaAsolagadosi uns días contabámosvos que Lomarti estaba facéndonos o cartel do documental, e que ó final, a punto da estrea, iamolo desvelar.

Pois aquí o tedes: pintado por Lomarti e co deseño tipográfico de Alba Sánchez, a que tamén creou o noso logotipo e algunha cousiña máis que xa veredes dentro da película…

Quedou máis que xenial, a que si? Moitas grazas artistas!!!

Advertisements

Fernando Morán, a voz en off!

David director e Fernando Morán

Fáltannos sete días para a estrea e andamos a correr dun sitio para outro cos últimos arranxos.

Un destes foi a voz en off! Para este labor, escollemos a Fernando Morán, coñecido actor da escena galega, que xa anteriormente viñera facer varias curtas a Chantada co noso director.

Para nós foi un pracer escoitar como narraba o guión. Xa non queda nada para que o desfrutedes vós tamén!

ASOLAGADOS

ASOLAGADOS Estrea Documental

‘Coa auga ó pescozo’ presenta: ASOLAGADOS.                                     Pois aquí estamos, xa era hora de que vos comunicásemos a presentación oficial do documental, a nosa data de estrea! Será dentro da ‘XX Semana de Cinema de Chantada’ (marcádeo ben no voso calendario!):

MÉRCORES 14 de AGOSTO ás 22:00 horas, Praza do CANTÓN, CHANTADA

e como vos adiantamos a principios de xullo, o documental finalmente terá un nome distinto ó blog e ó equipo (‘Coa auga ó pescozo’). ASOLAGADOS representa a todas as persoas, historias e pobos da ribeira que permanecen mergullados nas augas do noso río Miño, pero que nunca estiveron mortos e agora máis que nunca reviven para quedarse con nós para sempre.

 

Pepe e a igrexa de Belesar

Avó Eladio OsorioHai uns días chegounos unha pequena historia a través dun dos nosos seguidores, Eladio Osorio Montenegro, e a nós gustounos para difundila través do noso blog e á súa vez para facerlle unha pequena “homenaxe” ó seu avó: Pepe Montenegro Goy.

O mesmo Eladio é o que nos conta o relato:

“Cando se estaba a construír a presa dos Peares, e ante o asolagamento do antigo Belesar, decidiuse reconstruír o pobo máis arriba e trasladar a igrexa.

Meu avó foi un dos que traballou na mudanza e novo levantamento de dita igrexa. Entrementres a ían reconstruíndo, había dous compañeiros que tódolos días rifaban entre eles porque querían ser os primeiros en toca-las campás cando o templo estivera rematado. E entre os demais traballadores decidiron que o que ofrecese unha mellor merenda para todos, acabaría sendo o gañador para repenicar as campás… Debido a que estes dous personaxes non paraban de discutir; o meu avó, xa farto de tanta leria, subiu ó campanario sen que ninguén o vise e púxose el mesmo a bater con forza as campás da igrexa. E coa mesma, díxolles ó resto: “Veña, acabouse a disputa, a seguir traballando todos”.

E esta é a historia de Pepe Montenegro Goy, o primeiro en tocar as campás da “nova” igrexa de Belesar, cambiada de lugar por mor do alagamento producido pola presa dos Peares, unha das máis antigas de Galicia; que se comezou a edificar no 1947 e foi finalmente inaugurada no 1955.

E como xa comentamos varias veces, se alguén máis nos quere facer chegar a súa historia e/ou reflexión sobre a ribeira, o río ou os encoros, pode facelo a través de calquera das nosas canles:

https://coaaugaopescozo.com/;           https://www.facebook.com/coaaugaopescozo; https://twitter.com/coaaugaopescozo; https://www.youtube.com/user/coaaugaopescozo/videos

ou do noso correo electrónico: coaaugaopescozo@gmail.com

 

Xa temos cartel!!!

Estamos “asolagados” de traballo, pero tamén moi contentos de ver que as cousas avanzan pouco a pouco para chegar ó día da estrea. E por suposto, estamos abraiados e agradecidos pola axuda que recibimos dos nosos colaboradores e grandes profesionais como o coñecido artista:LOMARTI. Aquí volo deixamos, para que vexades cómo está configurando o noso cartel…

Xa se pode intuir que está quedando xenial 🙂

Lomarti Cartel Coaaugaopescozo

Por qué un documental de pobos asolagados

2º aniversario Documental2 de xullo de 2011, ese foi o noso primeiro día de gravación e “toma de contacto” coas localizacións: en concreto, Ponte Fortes, como podedes ver na parte superior da imaxe que inserimos neste texto.

Fai xusto agora dous anos desde que comezamos esta “aventura”. Estamos de aniversario e seguimos traballando. Esta semana rematamos a nosa última gravación (parte central da fotografía) e seguimos coa montaxe (parte inferior da fotografía). Iso si, aínda que non temos un nome final para o documental; o equipo e a bitácora (blog) somos Coa auga ó pescozo, e pode ser que o título definitivo sexa este tamén… Isto non se saberá ata o final, como o nome e as facianas dos nosos 10 protagonistas. Só podemos dicir que vos vai gustar a historia que cada un deles conte, a súa historia, o seu “asolagamento persoal”. Tempo ó tempo que xa non queda nadiña!!!

Quén nos diría que íamos chegar ata aquí?  Moitas cousas nos pasaron no camiño. Algunhas malas e difíciles de afrontar, pero este proxecto soubo darnos o empuxe necesario para superalas. Algunha vez incluso fai pouco, houbo xente que nos preguntou “que era o que nos movía para facer este documental, cal era o noso OBXECTIVO”.  E esta é a resposta:

 “dar constancia da mudanza da paisaxe das ribeiras do Miño despois da construción do encoro de Belesar e preservar a memoria de tódalas persoas que se viron obrigadas a deixar todo atrás e reinventar por completo a súa vida e costumes”.

E eu persoalmente engadiría: o meu amor pola ribeira, o querer coñecer a vida a carón do río que para min estaba tan preto e á vez tan lonxe… En definitiva: desexaba empaparme de tradicións e formas de vida que fan que unha “montañesa queira ser unha ribeirá do Miño”.

Dito isto, só me queda, como fixen fai un anoagradecer ós meus amigos e compañeiros de equipo: David, Luis e Humberto, por darme esta oportunidade de descubrir este mundo ribeirao e continuar mergullada nas historias asolagadas a través dun proxecto persoal, voluntario e con moito esforzo detrás. E sobre todo, grazas a ti director, por ser o noso capitán e sabernos/saberme guiar nesta travesía que pronto chega ó seu FIN.

 

De montaxe e de Ribeira (Sacra)

Mapa Asolagados EncorosCada vez estamos máis preto do día da estrea. Achégase o verán (aínda que non o pareza polo tempo), e con el a “presentación en sociedade” do noso fillo: o DOCUMENTAL 

Namentres, nós seguimos traballando…

Por exemplo, esta fin de semana pasada, David estivo corrixindo uns planos da primeira secuencia… e aiii…quedamos abraiados.! Viramos varias montaxes de outras escenas, pero é que esta… Si, esta é especial: polo ritmo dos planos, polas caras dos protagonistas que transmiten tanto sen dicir nada, pola música que nos compuxo Chechu…De feito, aínda non tivemos tempo a ensinárvolo e intentaremos que sexa o máis pronto posible; pero é que esta segunda parte da B.S.O. que fixo para o documental é mellor aínda se cabe que a primeira.

E á vez que o director unía historias asolagadas, eu funme de “ruta de produción” pola Ribeira Sacra. Xa vedes, unha que é aventureira, non pode estarse quieta e que busca redescubrir máis e máis da súa querida terra e ribeira. E qué mellor que facelo se hai un motivo coma o noso proxecto! Ademais, como ben sabedes: “as cousas que temos preto moitas veces son as que, tristemente, menos coñecemos, visitamos e valoramos”.

E a onde fun? Pois non moi lonxe: ó concello do Saviñao, ó ECOMUSEO DE ARXERIZ www.sotodefion.org/ecomuseo.htm, o cal se sitúa pretiño de Escairón dirección ‘Igrexa da Cova’, e trata de divulgar o patrimonio natural, histórico e cultural da Ribeira Sacra.

E que fixen alí? Pois moitas cousas… Algunhas delas foron coñecer o Ecomuseo (porque xa vos digo, o que está preto é o menos coñecido, e para min era a primeira vez); darme aínda máis conta da gran importancia do RÍO como xermolo da Ribeira e da vida a carón del e do que mudou todo coa construción das presas, aprender máis sobre a viticultura (Por exemplo: para min os socalcos son MURAS, para un de Sober MUROS, e para os da Peroxa, CALZADAS) e desfrutar coma unha cativa pícara da maqueta que hai na parte de abaixo do museo, a cal representada en escala toda a Ribeira Sacra: ríos Miño e Sil, encoros, pobos (os asolagados tamén aparecen), igrexas románicas, santuarios… Encendendo e apagando luces pasei alí bo tempo “situando cada cousa no seu lugar” e claro, no meu caso fixeime moito en MOURULLE e PORTO.

Eu aconséllovos que o visitedes. Pinchade AQUÍ: www.sotodefion.org/horario.htm para ver horarios e teléfono (e por certo, a rapaza que me fixo o percorrido polo Ecomuseo explicoumo ben e de xeito moi agradable, o cal se agradece moito).

E para rematar, dicirvos que a fotografía que acompaña este texto é un ‘Mapa dos Pobos Asolagados polos Encoros’ que podedes ver a través deste link: www.sotodefion.org/pobos.htm e descubrir máis pinchando en cada un deles.