Por qué un documental de pobos asolagados

2º aniversario Documental2 de xullo de 2011, ese foi o noso primeiro día de gravación e “toma de contacto” coas localizacións: en concreto, Ponte Fortes, como podedes ver na parte superior da imaxe que inserimos neste texto.

Fai xusto agora dous anos desde que comezamos esta “aventura”. Estamos de aniversario e seguimos traballando. Esta semana rematamos a nosa última gravación (parte central da fotografía) e seguimos coa montaxe (parte inferior da fotografía). Iso si, aínda que non temos un nome final para o documental; o equipo e a bitácora (blog) somos Coa auga ó pescozo, e pode ser que o título definitivo sexa este tamén… Isto non se saberá ata o final, como o nome e as facianas dos nosos 10 protagonistas. Só podemos dicir que vos vai gustar a historia que cada un deles conte, a súa historia, o seu “asolagamento persoal”. Tempo ó tempo que xa non queda nadiña!!!

Quén nos diría que íamos chegar ata aquí?  Moitas cousas nos pasaron no camiño. Algunhas malas e difíciles de afrontar, pero este proxecto soubo darnos o empuxe necesario para superalas. Algunha vez incluso fai pouco, houbo xente que nos preguntou “que era o que nos movía para facer este documental, cal era o noso OBXECTIVO”.  E esta é a resposta:

 “dar constancia da mudanza da paisaxe das ribeiras do Miño despois da construción do encoro de Belesar e preservar a memoria de tódalas persoas que se viron obrigadas a deixar todo atrás e reinventar por completo a súa vida e costumes”.

E eu persoalmente engadiría: o meu amor pola ribeira, o querer coñecer a vida a carón do río que para min estaba tan preto e á vez tan lonxe… En definitiva: desexaba empaparme de tradicións e formas de vida que fan que unha “montañesa queira ser unha ribeirá do Miño”.

Dito isto, só me queda, como fixen fai un anoagradecer ós meus amigos e compañeiros de equipo: David, Luis e Humberto, por darme esta oportunidade de descubrir este mundo ribeirao e continuar mergullada nas historias asolagadas a través dun proxecto persoal, voluntario e con moito esforzo detrás. E sobre todo, grazas a ti director, por ser o noso capitán e sabernos/saberme guiar nesta travesía que pronto chega ó seu FIN.

 

De montaxe e de Ribeira (Sacra)

Mapa Asolagados EncorosCada vez estamos máis preto do día da estrea. Achégase o verán (aínda que non o pareza polo tempo), e con el a “presentación en sociedade” do noso fillo: o DOCUMENTAL 

Namentres, nós seguimos traballando…

Por exemplo, esta fin de semana pasada, David estivo corrixindo uns planos da primeira secuencia… e aiii…quedamos abraiados.! Viramos varias montaxes de outras escenas, pero é que esta… Si, esta é especial: polo ritmo dos planos, polas caras dos protagonistas que transmiten tanto sen dicir nada, pola música que nos compuxo Chechu…De feito, aínda non tivemos tempo a ensinárvolo e intentaremos que sexa o máis pronto posible; pero é que esta segunda parte da B.S.O. que fixo para o documental é mellor aínda se cabe que a primeira.

E á vez que o director unía historias asolagadas, eu funme de “ruta de produción” pola Ribeira Sacra. Xa vedes, unha que é aventureira, non pode estarse quieta e que busca redescubrir máis e máis da súa querida terra e ribeira. E qué mellor que facelo se hai un motivo coma o noso proxecto! Ademais, como ben sabedes: “as cousas que temos preto moitas veces son as que, tristemente, menos coñecemos, visitamos e valoramos”.

E a onde fun? Pois non moi lonxe: ó concello do Saviñao, ó ECOMUSEO DE ARXERIZ www.sotodefion.org/ecomuseo.htm, o cal se sitúa pretiño de Escairón dirección ‘Igrexa da Cova’, e trata de divulgar o patrimonio natural, histórico e cultural da Ribeira Sacra.

E que fixen alí? Pois moitas cousas… Algunhas delas foron coñecer o Ecomuseo (porque xa vos digo, o que está preto é o menos coñecido, e para min era a primeira vez); darme aínda máis conta da gran importancia do RÍO como xermolo da Ribeira e da vida a carón del e do que mudou todo coa construción das presas, aprender máis sobre a viticultura (Por exemplo: para min os socalcos son MURAS, para un de Sober MUROS, e para os da Peroxa, CALZADAS) e desfrutar coma unha cativa pícara da maqueta que hai na parte de abaixo do museo, a cal representada en escala toda a Ribeira Sacra: ríos Miño e Sil, encoros, pobos (os asolagados tamén aparecen), igrexas románicas, santuarios… Encendendo e apagando luces pasei alí bo tempo “situando cada cousa no seu lugar” e claro, no meu caso fixeime moito en MOURULLE e PORTO.

Eu aconséllovos que o visitedes. Pinchade AQUÍ: www.sotodefion.org/horario.htm para ver horarios e teléfono (e por certo, a rapaza que me fixo o percorrido polo Ecomuseo explicoumo ben e de xeito moi agradable, o cal se agradece moito).

E para rematar, dicirvos que a fotografía que acompaña este texto é un ‘Mapa dos Pobos Asolagados polos Encoros’ que podedes ver a través deste link: www.sotodefion.org/pobos.htm e descubrir máis pinchando en cada un deles.

Afonso Eiré, Pucheiro, o noso guionista!

Como todo o mundo, nós tamén temos “pequenos segredos” que queremos ir desvelando pouco a pouco. Desta vez imos dar a coñecer quén é o GUIONISTA do noso documental sobre os pobos que foron asolagados polo encoro de Belesar.

Trátase de AFONSO EIRÉ, coñecido tamén como PUCHEIRO. Ata agora aínda non o mencionáramos, pero leva colaborando con nós desde o pasado ano 2012.

Eiré é natural do corazón de Galicia, Chantada. Xornalista, escritor de varios libros, ex-director de A nosa Terra e agora tamén guionista e compañeiro noso.

Ultimamente xa o viramos en Televinte falando sobre as Historias segredas da presa de Belesar e fai uns días oímolo a través de Radio Cerna, un espazo radiofónico de ADEGA, a Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galicia, especializado na temática medioambiental e ecoloxista na comunidade galega.

Neste link: http://www.ivoox.com/a-historia-desconecida-do-encoro-belesar-audios-mp3_rf_1929971_1.html, podedes escoitar a entrevista de 10 minutos que lle fixeron a Afonso. Nela fala, entre outras cousas relativas ó levantamento do salto de Belesar, sobre o qué era o río para as persoas que vivían neses pobos que logo foron asolagados; o que cambiou a carón da ribeira do río Miño despois da construción do mesmo, e dos diferentes lugares que se anegaron; xa que case todo o mundo coñece Portomarín, pero non se lembra dos pobos ós que nós lles damos voz: Porto, Mourulle, Portomeñe