Parabéns a Asolagados por http://fillaprodiga.wordpress.com/

Ler palabras coma estas despois das proxeccións, dá forzas para seguir difundindo o noso pequeno-gran proxecto: Asolagados!
Grazas!!!

fillaprodiga

Magnífico documental de David Vázquez y el grupo COA AUGA Ó PESCOZO.

Una triste historia que de forma magnífica (fotografía, música, montaje) relata lo que supuso la construcción del embalse de Belesar para las aldeas que quedaron anegadas.

Todo por culpa del que no paraba de decir “queda inaugurado este pantano”.

Y además, barriendo para casa, mis queridos amigos Chicho y Clara tienen una directísima relación con este documental. David es hermano de ella y el compositor de la música, Chechu Carballido, es sobrino de él. Chechu es un jovencísimo artista a quien se le augura un futuro muy prometedor. Con su hermano tiene un grupo, PATRIA SONORA.

Os dejo unos enlaces por si queréis investigar un poco más.

https://coaaugaopescozo.com/

http://www.patriasonora.com/indexg.html

https://www.facebook.com/patriasonora

Y un corto, As almas do Fental, tierno y bello, triste y dulce. Muy contenta de haber descubierto a David Vázquez. Os dejo con el corto:

View original post

Asolagados, cartel final!

FaAsolagadosi uns días contabámosvos que Lomarti estaba facéndonos o cartel do documental, e que ó final, a punto da estrea, iamolo desvelar.

Pois aquí o tedes: pintado por Lomarti e co deseño tipográfico de Alba Sánchez, a que tamén creou o noso logotipo e algunha cousiña máis que xa veredes dentro da película…

Quedou máis que xenial, a que si? Moitas grazas artistas!!!

Xa temos cartel!!!

Estamos “asolagados” de traballo, pero tamén moi contentos de ver que as cousas avanzan pouco a pouco para chegar ó día da estrea. E por suposto, estamos abraiados e agradecidos pola axuda que recibimos dos nosos colaboradores e grandes profesionais como o coñecido artista:LOMARTI. Aquí volo deixamos, para que vexades cómo está configurando o noso cartel…

Xa se pode intuir que está quedando xenial 🙂

Lomarti Cartel Coaaugaopescozo

Por qué un documental de pobos asolagados

2º aniversario Documental2 de xullo de 2011, ese foi o noso primeiro día de gravación e “toma de contacto” coas localizacións: en concreto, Ponte Fortes, como podedes ver na parte superior da imaxe que inserimos neste texto.

Fai xusto agora dous anos desde que comezamos esta “aventura”. Estamos de aniversario e seguimos traballando. Esta semana rematamos a nosa última gravación (parte central da fotografía) e seguimos coa montaxe (parte inferior da fotografía). Iso si, aínda que non temos un nome final para o documental; o equipo e a bitácora (blog) somos Coa auga ó pescozo, e pode ser que o título definitivo sexa este tamén… Isto non se saberá ata o final, como o nome e as facianas dos nosos 10 protagonistas. Só podemos dicir que vos vai gustar a historia que cada un deles conte, a súa historia, o seu “asolagamento persoal”. Tempo ó tempo que xa non queda nadiña!!!

Quén nos diría que íamos chegar ata aquí?  Moitas cousas nos pasaron no camiño. Algunhas malas e difíciles de afrontar, pero este proxecto soubo darnos o empuxe necesario para superalas. Algunha vez incluso fai pouco, houbo xente que nos preguntou “que era o que nos movía para facer este documental, cal era o noso OBXECTIVO”.  E esta é a resposta:

 “dar constancia da mudanza da paisaxe das ribeiras do Miño despois da construción do encoro de Belesar e preservar a memoria de tódalas persoas que se viron obrigadas a deixar todo atrás e reinventar por completo a súa vida e costumes”.

E eu persoalmente engadiría: o meu amor pola ribeira, o querer coñecer a vida a carón do río que para min estaba tan preto e á vez tan lonxe… En definitiva: desexaba empaparme de tradicións e formas de vida que fan que unha “montañesa queira ser unha ribeirá do Miño”.

Dito isto, só me queda, como fixen fai un anoagradecer ós meus amigos e compañeiros de equipo: David, Luis e Humberto, por darme esta oportunidade de descubrir este mundo ribeirao e continuar mergullada nas historias asolagadas a través dun proxecto persoal, voluntario e con moito esforzo detrás. E sobre todo, grazas a ti director, por ser o noso capitán e sabernos/saberme guiar nesta travesía que pronto chega ó seu FIN.

 

O antes e o despois…

Si, está claro, estiven no paraíso. Sabía que estes lugares eran únicos, preciosos..así, baleiros de auga e cheos de lembranzas. Pero agora que volveu o río, o sol e o verde da paisaxe estou impresionada.

Non sei se o creou un Deus ou se sempre estivo aí. Fora o qué fora, paréceme un privilexio ter tan próximos lugares coma éstes… tan…máxicos.

Pode ser que a algunhas persoas isto non lles chame a atención porque sempre o viron deste xeito; pero eu non. Eu fai un ano camiñei polas profundidades alodadas ou xa secas e cuarteadas, toquei as pedras das casas que resistiron máis de 40 anos no fondo case que intactas, coñecín ós seus antigos habitantes que me contaron e que se emocionaron, descubrín os cangrexos de río, comín ó lado desas árbores que resisten anos e anos cubertas por grandes cantidades de auga, e incluso confeso que me trouxen para a “montaña” parte dunha cepa que alí estaba, esperando ver a luz de novo algún día…

E agora vexo todo cheo, cheo de auga… Si, está bonito, pero non podo evitar ter nostalxia polo pasado (recente no meu caso) e quedarme sen palabras para describir o que sinto ó mirar ó horizonte e darme conta que non creo que volva algún día ó fondo; e en caso de regresar xa nada será igual… Quizais agora, nunha mínima parte, comezo a darme conta do que chegarían a sentir as persoas que se viron obrigadas a deixar os lugares máis “mimosos” do mundo.

Mourulle, Ponte Mourulle coa Ponte Fortes asolagada ó fondo, e Porto visto desde o lado chantadino do río. O antes e o despois do asolagamento en pleno século XXI.

Moitas grazas: David, Humber e Luis; por ensinarme o camiño ó paraíso asolagado e por compartir tantas gravacións e momentos irrepetibles desde fai xa case un ano.

Mediano, la memoria ahogada. Jánovas, víctimas de un pantano de papel

Levamos días, semanas, que case non chove… O inverno máis seco dos últimos 40 ou 50 anos… Por elo queríamos volver a falar dos encoros. E esta vez ímolo facer en castelán, porque aínda que sempre escribimos na nosa lingua materna, tamén temos seguidores fóra de Galicia.

En 2011, cuando comenzábamos con nuestro proyecto, amigos aragoneses nos hablaron de la construcción de embalses en su comunidad autónoma. Durante las vacaciones del verano pasado con nuestros amigos como guías, tuvimos la oportunidad de viajar a Huesca, ver y  caminar por los embalses y pueblos desaparecidos de Mediano y Jánovas .

 Mediano es un pueblo localizado dentro del municipio oscense de la Fueva. El viejo pueblo de Mediano tuvo ayuntamiento propio, hasta que fue inundado por las aguas del río Cinca el 29 de abril de 1969 después de la construcción del embalse del mismo nombre. Mientras que el agua anegó todas las casas y enseres obligando a los habitantes del viejo Mediano a una marcha forzosa y expropiaciones rápidas y dudosas; los pueblos llanos se vieron favorecidos por el agua de estas presas construidas en la altamontaña aragonesa.

Por otra parte, Jánovas, es el ejemplo de un pueblo fantasma.

En 1950 se proyectó el embalse de Jánovas. A principios de 1960 se iniciaron las expropiaciones imperiosas de 150 familias de los pueblos de Jánovas, Lavelilla y Lacor, a orillas del río Ara. La mayoría se fueron, pero algunos de los habitantes decidieron quedarse y resistir, así que la empresa constructora del supesto embalse comenzó a dinamitar las casas dejándolas en pésimas condiciones. Las únicas dos personas que resistieron hasta que las desahuciaron en 1984 fueron Emilio Garcés y Francisca Castillo.

Desde entonces a día de hoy, ni la empesa concesionaria: Iberduero S.A., actual Endesa Generación S.A., ni las Administraciones Oficiales han retomado la obra o  devuelto los terrenos y viviendas a sus propietarios. Ellos realizan ésta y otras reivindicaciones y solucitudes que después de tantos años aún no le fueron concedidas ni consiguieron solucionar el problema.

Y una bonita frase para concluir es la pronunciada por una de las  protagonistas de estos reportajes:

“El tiempo no nos ha robado la memoria ni los sentimientos”

Pdt: Muchas gracias Begoña y Alberto por poner este “granito de arena” tan
valioso en nuestro proyecto, en nuestro blog y en nuestra mente.

Mediano, la memoria ahogada


http://www.youtube.com/watch?v=MiGjXci_Gp0
http://www.youtube.com/watch?v=kXJcTXy2ex4
http://www.youtube.com/watch?v=eeYrMVpdFIU
http://www.youtube.com/watch?v=huugrosyOQk

Jánovas, víctimas de un pantano de papel

A catástrofe de Ribadelago

E queremos seguir con agradecementos. Desta vez queremos dar as grazas a tódolos seguidores do blog que participan cas súas historias ou enviándonos información relativa a outros documentais de encoros. Animávosvos a todos a que fagades o mesmo.

Desta vez, un amigo sorprendeunos coa historia tráxica da construción da presa de Vega del Tera.

O encoro de Vega del Tera  foi construido pola empresa Moncabril entre os anos 1954 e 1956 a grande velocidade, con materiais de pésima calidade, longas horas de traballo para os empregados e condicións climatolóxicas extremas. O resultado de xuntar todos estes factores adversos deu como resultado unha catástrofe que parecía estar predestinada a suceder desde o primeiro momento. Así, na madrugada do 9 de xaneiro de 1959 ocorría o desastre.
Chovía de maneira torrencial, as comportas non conseguían abrirse e a presión causada polo enorme alude de auga fixo que a presa rebentara. A masa de auga chegou nun breve periodo de tempo ó pobo de Ribadelago o cal se atopaba a 7 km. da presa. O río Tera subíu sobre uns 9 metros de altura arrastrando todo o que atopaba no camiño. O lago de Ribadelago tragou toda a auga impedindo que continuase asolagando os outros pobos situados á marxe do río. De case 600 habitantes que tiña Ribadelago faleceron 144 persoas (moitos deles nenos) e poucos corpos foron recuperados.

Para máis información podedes consultar estas páxinas:
http://foros.embalses.net/showthread.php/2061-Presa-Vega-de-Tera
http://loslugaresolvidados.blogspot.com/2008/01/presa-de-vega-de-tera.html
http://www.afzamorana.es/saltos_hidroelectr.htm

E sobre todo aconsellámosvos ver a reportaxe realizada por Documentos TV en 2009 cando se celebraron 50 anos da traxedia.

http://www.rtve.es/television/20090113/catastrofe-ribadelago/219517.shtml

Tamén se pode ver en:

http://ingenieriaenlared.lacoctelera.net/post/2009/02/01/documentos-tv-catastrofe-ribadelago

Aquí deixamos a primeira parte:

Moitas grazas Kiko, por enviarnos toda esta informacion tan interesante e valiosa!